Geen Producten in de Winkelwagen
Roman
Filiz, die niet stil kon zitten van de opwinding dat ze haar honger naar nieuws kon stillen, luisterde al lange tijd staand naar meneer de directeur.
Toen ze de naam Hogır hoorde, wankelde ze alsof er een pijl in haar borst was geschoten vanuit een onbekende plek. Haar wimpers konden niet stil blijven. Haar pupillen werden wijd opengesperd en ze zakte plotseling in de stoel. Ze zat meteen op het puntje van de stoel. Ze raakte hem zo licht aan dat ze niet zozeer zat, maar zich vasthield.
Ze keek de directeur met smekende ogen aan.
"Kunt u de naam herhalen?" zei ze.
Dit serieuze verlangen had ook de directeur verrast.
"Waarom?" zei hij.
"Ik zoek een licht, meneer de directeur. Een licht dat de duisternis in mijn ziel zal verlichten."
"Hogır Özdilek, er is hier geen andere informatie. Als u de directie van het Ministerie van Onderwijs vraagt, vindt u het kind misschien. Dit lijkt voorlopig de enige overgebleven persoon van de familie."
